قدیم ترها نه وقتش را داشتیم که از زندگی لذت ببریم نه پولش را، این روزها وضعمان کمی بهتر شده یا پولش را نداریم یا وقتش را.

رایان نصف شبها از خواب بیدار می شد و می آمد توی تخت ما. اینقدر لگدپرانی میکرد که صبح من و آقای همسر با چشمهای قرمز و پف کرده، بی حوصله از خواب بیدار می شدیم. در نتیجه بهش گفتیم که باید تو تخت خودش بمونه و سراغ ما نیاد. بعد از دو سه بار یادآوری، یک شب کامل توی تخت خودش خوابید و ما کلی ذوق زده تشویقش کردیم. از آن شب دیگه اثری از رایان توی اتاق ما پیدا نشد. امشب وقت خواب رایان، هومان بهش گفت اگه بیدار شدی تو اتاق خودت بمون. تخت من یه نفره است. هر دو جا نمیشیم. اگه هم میای حداقل بالشتو بیار هر شب همه بالشت منو اشغال می کنی.

زندگی گاهی وقتها قر و قاطی می شود. مثل همین الان که آقای همسر بعد از کلی کار تخصصی و غیرتخصصی ساعتی، یک شغل تخصصی قراردادی پیدا کرده و هشت هفته باید به کره جنوبی برود و دو هفته بیاید و این اولین رفتن به احتمال قریب به یقین ، همون خیلی زیاد خودمون ، همزمان خواهد شد با مراسم شهروندی ما. در این مراسم که حدود چهارماه ونیم است منتظرش هستیم، باید اعلام کنیم که از قوانین استرالیا تبعیت کرده و به ساکنانش احترام می گذاریم. در صورت عدم شرکت حضوری شهروندی به مراسم بعدی موکول شده و تا زمان خاصی اعتبار دارد. شرکت استخدام کننده هم انتظار دارد آقای همسر سریعتر خودش ر